⏱ زمان مطالعه: 14 دقیقه
انباشت موجودی کالا در انبار هزینه‌های پنهان فراوانی ایجاد می‌کند، اما چالش واقعی زمانی آغاز می‌شود که این اقلام به مرحله فساد، از مد افتادگی یا غیرقابل مصرف شدن می‌رسند. از منظر حسابداری مالی، ثبت کاهش ارزش یا خارج کردن کالای سوخته از دفاتر یک رویه استاندارد است، اما ممیزان سازمان امور مالیاتی دیدگاه کاملاً متفاوتی به این ماجرا دارند. اگر مدارک و رویه‌های اداری امحای کالا دقیقاً بر اساس الزامات قانون مالیات‌های مستقیم پیش نرود، هزینه ناشی از معدوم‌سازی کالا رد شده و به درآمد مشمول مالیات اضافه می‌شود؛ اتفاقی که به معنای پرداخت مالیات بر کالایی است که عملاً هیچ سودی ایجاد نکرده و نابود شده است.
مفهوم کالای راکد و امحایی از زاویه قوانین مالیاتی
در حسابداری صنعتی و مدیریت زنجیره تأمین، کالای راکد به موجودی‌هایی اطلاق می‌شود که نرخ گردش بسیار پایینی دارند یا ماتریس حرکت آن‌ها به سمت توقف کامل میل کرده است. با این حال، قانون مالیات‌های مستقیم واژه‌ای تحت عنوان کالای راکد را به تنهایی به رسمیت نمی‌شناسد. سازمان امور مالیاتی کالا را تا زمانی که در انبار وجود فیزیکی دارد، به عنوان بخشی از دارایی‌های جاری شرکت در نظر می‌گیرد و هرگونه ادعا مبنی بر بی‌استفاده بودن آن را نمی‌پذیرد، مگر آنکه یکی از دو اتفاق رخ داده باشد: کالا با تخفیف یا زیان به فروش برسد، یا طی یک فرایند قانونی رسمی امحا و معدوم شود.
علت این سخت‌گیری ریشه در تمایل سازمان برای جلوگیری از شناسایی هزینه‌های غیرواقعی دارد. کارشناسان مالیاتی هرگونه کاهش اختیاری ارزش موجودی را به چشم فرار مالیاتی بالقوه نگاه می‌کنند. به همین دلیل، زمانی که کالایی بر اثر گذشت زمان، منقضی شدن تاریخ مصرف، تغییرات فناوری یا آسیب فیزیکی کارایی خود را از دست می‌دهد، برای اینکه زیان ناشی از آن جزو هزینه‌های مورد تأیید قرار گیرد، باید وارد فرایند حقوقی و مستندسازی امحای کالا شود.
راهنمای جامع این موضوع: شناسایی کالای راکد در انبار
فرض کنید یک شرکت فرضی پخش تجهیزات الکترونیکی به نام «فناوران غرب»، قطعاتی را به ارزش دفتری ۵۰۰ میلیون تومان در انبار نگه داشته که به دلیل تغییر نسل پردازنده‌ها دیگر خریداری در بازار ندارند. اگر مدیر مالی شرکت به سادگی این رقم را تحت سرفصل هزینه کالای راکد یا زیان راکد ماندن از دارایی خارج کند، ممیز در جریان رسیدگی مالیاتی، این مبلغ را به عنوان هزینه غیرقابل قبول تشخیص داده و به سود شرکت برمی‌گرداند. تنها در شرایطی این زیان مورد پذیرش است که تشریفات قانونی فروش به قیمت ضایعاتی یا امحای کامل صورت پذیرفته باشد.
خطای مرسوم بسیاری از مدیران، همسان در نظر گرفتن استانداردهای حسابداری با قوانین دارایی است. برای آزمودن صحت تصمیم‌گیری در انبار، باید بررسی کنید که آیا کالای مورد نظر هنوز هویت فیزیکی مستقل و ارزش بازیافت دارد یا خیر؛ اگر کالا صرفاً کم‌گردش است، راهکار مالیاتی آن تفکیک فیزیکی و تخفیف فروش است، نه سند زدن به عنوان زیان معدومی بدون اطلاع دارایی.
شرایط پذیرش هزینه امحای کالا بر اساس مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ قانون مالیات‌ها
سازمان امور مالیاتی چارچوب پذیرش هزینه‌ها را در مواد ۱۴۷ و ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم تبیین کرده است. طبق ماده ۱۴۷، هزینه‌های قابل قبول باید در حدود متعارف و منحصراً مربوط به تحصیل درآمد مؤسسه در دوره مالی مربوط بوده و به مدارک اثبات‌کننده متکی باشند. وقتی سخن از امحای موجودی کالا به میان می‌آید، بندهای مرتبط با زیان و ضایعات در ماده ۱۴۸ مبنای استناد ممیزان قرار می‌گیرد.
بیشتر بخوانید: ثبت حسابداری کاهش ارزش موجودی کالا
سازوکار پذیرش زیان ناشی از امحای کالای راکد یا فاسد این است که مؤدی ثابت کند کالا در روال عادی فعالیت تجاری خریداری یا تولید شده، اما به دلایل غیرقابل اجتناب کارایی خود را از دست داده است. تصمیم به امحا نباید یک اقدام داخلی محرمانه تلقی شود. اگر کالایی بر اثر فساد شیمیایی، فاسد شدن مواد دارویی و غذایی، یا شکستگی غیرعمدی از رده خارج شود، زمانی زیان آن قابل قبول است که جبران خسارت آن از طریق بیمه امکان‌پذیر نباشد یا مابه‌التفاوت خسارت بیمه مستند شده باشد.
برای روشن شدن موضوع، یک کارخانه داروسازی فرضی را در نظر بگیرید که مقداری ماده اولیه با ارزش یک میلیارد تومان به دلیل انقضای تاریخ مصرف، دیگر اجازه ورود به خط تولید را ندارد. اگر این کارخانه بدون اخذ تاییدیه از سازمان غذا و دارو و بدون حضور نماینده اداره مالیات، مواد را در کوره امحا بسوزاند، ممیز مالیاتی ماده ۱۴۸ را نقض‌شده تلقی کرده و زیان یک میلیاردی را رد می‌کند. اما اگر مجوزهای نظارتی اخذ شود و نماینده امور مالیاتی در محل حضور یابد، این رقم مستقیماً از درآمد مشمول مالیات کسر می‌گردد.
یک اشتباه پرتکرار در حسابداری شرکت‌ها، خلط مبحث میان ضایعات عادی خط تولید و امحای کالای راکد انبار است. ضایعات عادی در بهای تمام شده لحاظ می‌شوند و نیاز به حضور بازرس مالیاتی در هر بار ندارند، اما معدوم‌سازی کل یک پارت از موجودی کالای خوابیده، خروج دارایی به شمار می‌آید و بدون حکم، گزارش فنی و صورتجلسه رسمی مورد قبول قرار نمی‌گیرد. برای کنترل این ریسک، باید پیش از هر اقدام عملیاتی برای دور ریختن اقلام، سابقه استهلاک، عمر مفید و تاییدیه‌های کیفی واحد فنی جمع‌آوری گردد.
مطلب مرتبط: قیمت سیستم wms ابری
مستندات و تشریفات قانونی مورد نیاز جهت اثبات امحای کالا
برای اینکه پرونده مالیاتی شما در زمان ممیزی با برگشت هزینه امحا مواجه نشود، مستندسازی دقیق تنها ابزار دفاعی معتبر است. رویه سازمان امور مالیاتی مبتنی بر اصالت مدارک فیزیکی و زنجیره منطقی تصمیم‌گیری است. این زنجیره از گزارش اولیه انباردار آغاز شده و به مجوزهای خارج از سازمان ختم می‌شود.
- گزارش انبارداری و کنترل کیفیت: اعلامیه رسمی واحد انبار مبنی بر غیرقابل مصرف بودن، فساد، یا توقف حرکت اقلام موجودی همراه با ذکر دقیق بارکد، کد کالا و شماره بچ.
- مصوبه هیئت مدیره: تصمیم‌گیری رسمی بالاترین رکن اجرایی شرکت مبنی بر خروج کالا از چرخه دارایی‌ها به دلیل توجیه ناپذیری نگهداری یا عدم امکان بازیافت.
- مجوز سازمان‌های ذی‌ربط: در مورد مواد شیمیایی، غذایی و بهداشتی، اخذ تاییدیه عدم قابلیت مصرف از وزارت بهداشت یا سازمان غذا و دارو الزامی است. در حوزه صنایع، تاییدیه کارشناس رسمی دادگستری برای ارزش‌گذاری یا تعیین سطح خرابی مورد نیاز خواهد بود.
- نامه نگاری و دعوت رسمی از امور مالیاتی: ارسال نامه رسمی به اداره امور مالیاتی مربوطه حداقل چند روز پیش از تاریخ امحا، جهت اعزام نماینده رسمی برای نظارت بر عملیات معدوم‌سازی.
- صورتجلسه مشترک امحا: تنظیم فرم رسمی با امضای مدیرعامل، بازرس قانونی، مدیر مالی، انباردار و به ویژه نماینده اعزامی سازمان امور مالیاتی به همراه عکس، فیلم و مستندات محل دفع کالا.
- مجوز محیط زیست و بارنامه پسماند: مدارک دال بر انتقال پسماند به سایت‌های مجاز دفع زباله شهرداری یا محیط زیست تا احتمال فروش پنهانی کالا در بازار سیاه منتفی شود.
مثال عینی این روند در یک شرکت تولیدکننده قطعات پلاستیکی فرضی نمایان است. اگر هیئت مدیره تصمیم بگیرد ۲۰ تن قالب منسوخ‌شده را امحا کند، باید علاوه بر دعوت از ممیز، فاکتور معتبر باسکول و گواهی تحویل به مراکز بازیافت فلزات یا ذوب رسمی را ضمیمه کند. اگر مشخص شود پلاستیک‌ها ذوب شده و مواد بازیافتی دوباره به انبار بازگشته‌اند، این امر به عنوان تولید محصول ثانویه ثبت می‌شود و زیانی برای پذیرش وجود نخواهد داشت.
خطای رایج کارفرمایان این است که تصور می‌کنند امضای چند مدیر داخلی پای یک برگه A4 تحت عنوان «صورتجلسه اسقاط» برای اداره دارایی کفایت می‌کند. ممیز مالیاتی چنین صورتجلسه‌ای را صوری تلقی می‌کند زیرا ذی‌نفعان داخلی در تنظیم آن نقش داشته‌اند. بررسی دوره‌ای پوشه اسناد امحا پیش از ارسال اظهارنامه و مطابقت دادن تاریخ اسناد با تاریخ گردش حساب‌های مالی، آزمون مهمی برای سنجش تاب‌آوری این مدارک در برابر ممیزی است.
مطلب مرتبط: خرید جک پالت دستی صنعتی
چالش ذخیره کاهش ارزش موجودی کالا در مقایسه با دیدگاه ممیزان
استاندارد حسابداری شماره ۸ ایران، حسابداران را ملزم می‌کند که موجودی مواد و کالا را بر پایه قاعده «اقل بهای تمام‌شده و خالص ارزش فروش» ارزشیابی کنند. اگر ارزش بازار کالای راکد انبار افت کند، حسابدار ملزم است حساب ذخیره کاهش ارزش موجودی کالا را بستانکار کرده و هزینه کاهش ارزش را بدهکار نماید تا دفاتر منعکس‌کننده واقعیت باشند. اما در اینجا تعارض عمیقی با قانون مالیات‌ها شکل می‌گیرد.
سازمان امور مالیاتی بر اساس یک اصل کلی، ذخایر را هزینه‌های برآوردی و احتمالی می‌داند، نه هزینه‌های قطعی و تحقق‌یافته. ماده ۱۴۸ قانون مالیات‌های مستقیم فهرست مشخصی از هزینه‌ها را برشمرده است و ثبت هزینه‌های ناشی از برآورد کاهش ارزش موجودی‌ها در این ماده تصریح نشده است. بنابراین، در زمان رسیدگی، ممیز ثبت حسابداری مربوط به کاهش ارزش کالای خوابیده را برگشت زده و به درآمد مشمول مالیات اضافه می‌کند، که در نهایت به صدور برگ تشخیص با ارقام بالاتر منجر می‌شود.
به عنوان نمونه، یک شرکت فرضی بازرگانی پوشاک را مد نظر قرار دهید که ۱۰۰ میلیون تومان از موجودی لباس‌های زمستانی آن در انبار مانده و ارزش بازاری آن اکنون به ۴۰ میلیون تومان رسیده است. واحد مالی ۶۰ میلیون تومان ذخیره کاهش ارزش در نظر می‌گیرد. حسابرس مالی صورت‌های مالی را مطابق استانداردها تایید می‌کند، اما ممیز مالیاتی در جدول تعدیلات سود و زیان اظهارنامه، این ۶۰ میلیون تومان را غیرقابل قبول شناخته و بر مبنای آن ۲۵ درصد مالیات بر عملکرد (معادل ۱۵ میلیون تومان) مطالبه می‌کند.
مطلب مرتبط: محاسبه روزهای مانده موجودی DSI
اگر کسب‌وکاری با حجم عظیمی از کالای راکد روبه‌روست، تکیه صرف به ثبت ذخیره کاهش ارزش برای کاهش بار مالیاتی اشتباه است. تصمیم درست این است که شرکت یا قیمت کالا را به شکل واقعی کاهش دهد و آن را در قالب حراج یا فروش با زیان فاکتور کند تا زیان تحقق‌یافته مورد قبول واقع شود، یا در صورت غیرقابل فروش بودن، تا پایان سال مالی مراحل امحای فیزیکی را به سرانجام برساند تا هزینه از حالت تعلیق و تخمینی خارج گردد.
آثار مالیات بر ارزش افزوده در فرایند امحای کالا
بحث مالیات بر کالای راکد و امحایی تنها به مالیات عملکرد محدود نمی‌شود؛ قانون دائمی مالیات بر ارزش افزوده ابعاد پیچیده‌تری به این موضوع اضافه کرده است. هنگام خرید کالا یا مواد اولیه، شرکت مبلغی را تحت عنوان اعتبار مالیاتی ارزش افزوده پرداخت کرده و آن را در سامانه مودیان یا دفاتر خود بستانکار نموده تا از مالیات فروش کسر کند. اما سرنوشت این اعتبار مالیاتی پس از نابود شدن کالا چه می‌شود؟
دیدگاه ممیزان ارزش افزوده این است که اعتبار مالیاتی صرفاً به کالاهایی تعلق می‌گیرد که در چرخه تولید یا عرضه کالاهای مشمول به کار گرفته شوند. وقتی کالایی معدوم شده یا در اثر بی‌احتیاطی از بین می‌رود، فروشی اتفاق نیفتاده تا مالیات خروجی محاسبه شود. در صورتی که امحای کالا ناشی از حوادث قهریه و غیرمترقبه نباشد و مجوزهای قانونی برای معدوم‌سازی اخذ نشده باشد، سازمان امور مالیاتی اعتبار خرید اولیه آن کالا را باطل می‌کند و مؤدی موظف خواهد بود مبالغ قبلی کسرشده را به حساب سازمان بازگرداند.
مطلب مرتبط: اتصال سیستم کدینگ به نرم افزار سپیدار
یک کارگاه تولید مواد لبنی فرضی را در نظر بگیرید که بسته‌بندی‌هایی به ارزش ۲۰۰ میلیون تومان به همراه ۲۰ میلیون تومان ارزش افزوده خریداری کرده است. به دلیل توقف تولید و راکد ماندن کالا، این قوطی‌ها زنگ می‌زنند و دور ریخته می‌شوند. ممیز ارزش افزوده با بررسی گزارشات انبار متوجه می‌شود که این ملزومات در هیچ محصول نهایی فروخته‌شده‌ای به کار نرفته‌اند. اگر کارگاه امحا را به صورت قانونی با تایید دارایی انجام نداده باشد، نه تنها ۲۰ میلیون تومان اعتبار خرید باطل می‌شود، بلکه جرایم تأخیر موضوع قانون ارزش افزوده نیز بر آن اعمال خواهد شد.
اشتباه بسیاری از مودیان این است که امحای کالا را رخدادی داخلی تلقی کرده و ارزش افزوده پرداختی در سال‌های گذشته را تسویه شده فرض می‌کنند. همواره در محاسبات خروج موجودی، باید سهم مالیات و عوارض خرید کالای از بین رفته مشخص شود. چنانچه امحا از طریق تشریفات رسمی و اثبات عدم تقصیر انجام گیرد، این اعتبار به عنوان بخشی از زیان وارده در حساب‌ها ابقا می‌شود و نیاز به پرداخت مجدد به خزانه نخواهد بود.
مقایسه وضعیت مالیاتی انواع خروج کالای غیرقابل استفاده از انبار
برخورد مأموران مالیاتی با انواع کالاهایی که در انبار دچار مشکل می‌شوند یکسان نیست. هر وضعیت دارای پیامد مشخصی در سود و زیان مالیاتی و اعتبار مالیات بر ارزش افزوده است. جدول زیر این تفاوت‌ها را روشن می‌کند:
مطلب مرتبط: نمونه چک لیست انبارگردانی اکسل
| نوع موجودی | شرایط احراز مالیاتی | وضعیت در مالیات عملکرد (ماده ۱۴۸) | تکلیف مالیات بر ارزش افزوده (اعتبار خرید) |
|---|---|---|---|
| کالای فاسد شده (امحا با مجوز) | حضور نماینده دارایی، مجوز بهداشت یا مراجع تخصصی، صورتجلسه معدوم‌سازی | هزینه قابل قبول مالیاتی و کسر از درآمد مشمول مالیات | اعتبار مالیاتی حفظ می‌شود و نیازی به تعدیل ندارد |
| کالای راکد بدون مصرف (فروش با زیان) | ثبت در سامانه مودیان، فاکتور رسمی به قیمت بازیافت یا حراجی | زیان فروش مورد قبول واقع شده و در بهای تمام شده ثبت می‌شود | مالیات بر ارزش افزوده بر اساس بهای واقعی فروش محاسبه می‌شود |
| کالای خوابیده و امحای داخلی (بدون تشریفات) | صرفاً صورتجلسه درون‌سازمانی هیئت مدیره یا انباردار | هزینه غیرقابل قبول؛ برگشت به درآمد و اخذ مالیات ۲۵٪ | اعتبار مالیاتی اولیه باطل و مشمول جریمه عدم تسویه می‌گردد |
| ضایعات عادی فرایند تولید | درج در فرمول مصرف، گزارش کارشناس فنی و در محدوده استانداردهای صنعت | لحاظ در بهای تمام شده کالای ساخته‌شده و قابل قبول | اعتبار خرید به عنوان بخشی از محصول نهایی پذیرفته است |
از جدول بالا مشخص است که شفافیت عملیات و پیوند آن با سامانه‌های رسمی، مرز اصلی میان پذیرش یا رد هزینه است. اگر کالای راکد قابلیت تبدیل به وجه نقد حتی با مبالغ اندک را دارد، فروش ارزان و رسمی آن همواره ریسک مالیاتی بسیار کمتری نسبت به معدوم‌سازی دارد، زیرا فاکتور رسمی فروش در سامانه مودیان سندی قطعی برای تحقق زیان است.
اشتباهات رایج در دفاع مالیاتی موجودی‌های سوخته و راکد
هنگام مراجعه به هیئت‌های حل اختلاف مالیاتی، پرونده‌های متعددی دیده می‌شود که در آن‌ها با وجود ضرر هنگفت واقعی ناشی از سوخت کالا، مودی نتوانسته از حق قانونی خود دفاع کند. ریشه این شکست‌ها به زنجیره‌ای از سهل‌انگاری‌های اجرایی بازمی‌گردد.
- امحای کالا بدون هماهنگی و دعوت کتبی از سازمان امور مالیاتی: بارها دیده شده که شرکت‌ها به دلیل محدودیت فضا در انبار، کالا را با حضور پرسنل خود معدوم کرده و سپس از اداره مالیات درخواست تایید دارند؛ چنین درخواستی تحت هیچ شرایطی پذیرفته نمی‌شود.
- عدم انطباق زمان ثبت حسابداری با زمان حادثه یا امحا: ثبت هزینه‌های ناشی از کالای سوخته در سال مالی متفاوت از تاریخی که مجوزها صادر شده، موجب رد دفاتر به دلیل عدم رعایت دوره مالی می‌شود.
- فروش ضایعات بدون مستندات هویتی خریدار: فروش کالاهای مستهلک یا راکد به خریداران دوره‌گرد بدون دریافت اطلاعات هویتی و ثبت نکردن در سامانه مودیان، به معنای کتمان درآمد شناسایی شده و جریمه سنگین به دنبال دارد.
- غفلت از تفکیک ارزش اسقاط: اگر کالایی سوزانده شده یا تخریب شده اما لاشه یا آهن‌آلات قراضه آن باقی مانده، ارزش این باقیمانده باید تقویم شود؛ اگر شرکت تمام بهای اولیه را هزینه شناسایی کند، ممیز کل هزینه را معلق می‌کند.
به عنوان نمونه، یک واحد تولیدی فرضی قطعات خودرو ۵ تن قالب پلاستیکی از رده خارج را به ضایعاتی‌های غیررسمی فروخت و پول آن را به حساب جاری واریز نکرد، اما بهای تمام شده قطعات را به حساب زیان ضایعات متفرقه منظور کرد. در رسیدگی تراکنش‌های بانکی و موجودی انبار، ممیز عدم تطابق کالاها را کتمان فروش تلقی کرده و شرکت را علاوه بر پرداخت مالیات عملکرد، به پرداخت جریمه غیرقابل بخشودگی موضوع ماده ۱۹۲ قانون مالیات‌های مستقیم محکوم ساخت.
مطلب مرتبط: کالای راکد انبار
برای دفاع در جلسات رسیدگی، مدیران مالی باید کارتابل اسناد امحا را با فرمت استانداردی بچینند: درخواست اولیه واحد متقاضی، نظریه کمیته فنی، مکاتبات خروجی با دارایی، صورتجلسه روز امحا با فیلم و تصاویر الصاقی، و مدارک خروج فیزیکی نگهبانی. حضور منظم این اسناد شانس قبولی هزینه در هیئت‌های بدوی و تجدیدنظر را به شدت افزایش می‌دهد.
پرسش‌های متداول درباره مالیات کالاهای راکد و امحایی
آیا ثبت کاهش ارزش موجودی کالا طبق استانداردهای حسابداری مورد تایید سازمان امور مالیاتی است؟
خیر. سازمان امور مالیاتی ذخیره کاهش ارزش موجودی‌ها را به عنوان هزینه قطعی نمی‌پذیرد. این هزینه در برگ تشخیص مالیاتی رد شده و تنها در صورت فروش رسمی با زیان یا امحای تاییدشده قانونی به عنوان هزینه قبول می‌شود.
چند روز پیش از امحای کالا باید به اداره امور مالیاتی اطلاع داده شود؟
قانون زمان معین ثابتی تعیین نکرده، اما رویه اداری متداول این است که حداقل یک هفته تا ده روز کاری پیش از اجرای عملیات معدوم‌سازی، نامه کتبی به همراه دلایل فنی به اداره مالیاتی مربوطه تسلیم گردد تا فرصت برای صدور ابلاغیه و اعزام نماینده مهیا باشد.
مطلب مرتبط: تفاوت پالت چوبی و پلاستیکی
اگر نماینده سازمان مالیاتی در جلسه امحا حاضر نشود، چه اقدامی باید کرد؟
در صورتی که دعوت‌نامه به صورت رسمی ثبت دبیرخانه دارایی شده باشد، شرکت می‌تواند با دعوت از بازرس قانونی، کارشناس رسمی دادگستری و نمایندگان مراجع بالادستی حوزه فعالیت خود (مانند محیط زیست یا بازرسی صمت) عملیات را مستندسازی کند تا نشان دهد قصوری از جانب مودی برای جلب نظارت صورت نگرفته است.
سرنوشت اعتبار مالیات بر ارزش افزوده کالاهایی که منقضی شده‌اند چه می‌شود؟
اگر امحا با تایید رسمی صورت گرفته باشد، اعتبار ارزش افزوده خرید به عنوان زیان فعالیت شناخته شده و ابطال نمی‌گردد. اما اگر کالا بدون مدارک مستند از انبار خارج شود، ممیز ارزش افزوده آن را کالای مصرف‌شده یا فروخته‌نشده تلقی کرده و خواهان عودت اعتبار مالیاتی خرید خواهد شد.
آیا کالای راکدی که با تخفیف شدید فروخته می‌شود مشمول مالیات است؟
خیر، اگر فاکتور فروش کالای راکد با قیمت بسیار پایین‌تر از بهای تمام‌شده در سامانه مودیان ثبت گردد، زیان واقعی حاصل از فروش با کسر از درآمدهای دیگر، مالیات کل شرکت را کاهش می‌دهد و این روش شفاف‌ترین راهکار برای بستن پرونده موجودی‌های خوابیده است.
